Мойя-мойя оорусунда мээнин функционалдык абалынын электроэнцефалографиялык аспектилери

Мойя-мойя оорусу идиопатиялык өнөкөт цереброваскулярдык оорулардын катарына кирет жана ички моюн артерияларынын (ВСА) дисталдык бөлүктөрүнүн жана/же орто (СМА), алдыңкы (ПМА), сейрек арткы мээ артерияларынын (ЗМА) проксималдык бөлүктөрүнүн прогрессивдүү эки тараптуу стеноз-окклюзиялык жабыркашы менен мүнөздөлөт, бул компенсациялык базалдык коллатералдык тармактын өнүгүшү менен коштолот. Оорунун агымынын эң кеңири таралган формасы — ишемиялык форма, ал инсульт тибинде, убактылуу неврологиялык дефицит (транзитордук ишемиялык атакалар, ТИА), мээ кан айлануусунун өнөкөт жетишсиздиги менен дисциркулятордук энцефалопатиянын, пароксизмалдык симптоматиканын пайда болушу аркылуу билиниши мүмкүн. Оорунун геморрагиялык формасы болжол менен 30% учурду түзөт. Баш сөөгү ичиндеги кан агууга алып келген негизги себеп — мойя-мойя оорусу учурунда пайда болгон морт коллатералдык кан тамырлардын жана коллатералдык тамырларда түзүлгөн мешок сымал аневризмалардын жарылышы. Электроэнцефалография (ЭЭГ) адатта мойя-мойя оорусунун диагностикасынын ыкмасы катары колдонулбайт. Бирок ал амбулатордук деңгээлде ТИАга окшош симптомдорду дифференциалдык диагностикалоодо салыштырмалуу роль ойной алат жана мээ кан айлануусунун прогрессивдүү бузулушунун өнүгүшүн алдын алууга көмөк көрсөтүшү мүмкүн